De behangtip in Ieper

De behangtip in Ieper

Soms krijg je zo’n tip waarvan je denkt: ja hoor, dat zal wel. Iemand vertelde mij ooit dat er ergens in Ieper heel veel behang zou liggen. Nou ben ik natuurlijk altijd nieuwsgierig zodra het woord behang valt, dus ik dacht: we gaan kijken.

Ik nam mijn neefje mee, toen een jaar of 20 denk ik. Student, dus een dagje op pad met zijn tante klonk hem op zich wel prima in de oren. Ik zei nog: het is maar 200 kilometer rijden, als het niks is gaan we gewoon lekker kringlopen en even rondkijken in die mooie stad. Beetje neuzen, misschien koffie, ergens lunchen, niks aan de hand.

Maar toen we daar aankwamen, was het dus bingo.

Geen paar rolletjes in een hoekje. Geen stoffig stapeltje waar je net één aardig dessin tussen vindt. Nee, de hele loods stond vol met behang. Echt vol. Van die momenten dat mijn hart meteen sneller gaat en ik allang niet meer normaal kan kijken. Overal kleuren, dessins, oude voorraad en rollen die daar lagen te wachten tot iemand ze weer zag.

Mijn neefje keek volgens mij iets minder enthousiast toen duidelijk werd dat dit geen gezellig kringlooprondje meer ging worden. Het kon ook niet allemaal in één keer mee terug, dat heb ik later met mijn vaste hulp gedaan, maar die dag moesten we wel flink sjouwen, tillen, stapelen en laden. Alsof we een halve verhuizing deden.

Ja, die student was bekaf. Op de terugreis zat hij naast me te knikkebollen.

En ik? Ik was natuurlijk helemaal gelukkig. Moe, stoffig, maar zo blij als een kind met mijn nieuwe lading behang. Zo gaat dat dus soms. Je vertrekt voor “even kijken” en voor je het weet sta je met een bus vol rollen, een uitgeput neefje naast je en een hoofd vol plannen.

Dat zijn de vondsten waar Swiet eigenlijk uit bestaat. Niet uit gladde inkooplijstjes, maar uit tips, ritjes, loodsen, stof, sjouwen en dat ene gevoel als je weet: ja, dit moet mee.